Wkrótce podobnie nagrał osobisty główny krążek TIM ROSE, na którym zbudował swoją reputację. Był to jeden z najlepszych debiutów wszech czasów. Zawdzięcza pan wiele fantastycznym muzykom, którzy wzięli wkład wewnątrz jego nagraniu: znakomitemu perkusiście Bernardowi Purdie[2], basiście Richiemu Hussanowi (z The Feldmans), drugiemu basiście Felixowi Pappalardiemu[3], gitarzyście Jayowi Berlinerowi także drugiemu gitarzyście Hughowi McCrackenowi.
Trzy najlepsze utwory albumu: Hey Joe, Morning Dew dodatkowo Come Away, Melinda nie dotychczasowy jego kompozycjami. Morning Dew dodatkowo Come Away, Melinda uprzedni utworami ostrzegającymi poprzednio atomową apokalipsą.[4]
Rose pył wszelkie przymioty, by sterczeć się gwiazdą. Miał opinia współmierny z głosami Roda Stewarta także Joe Cockera, wyśmienicie wypadał w ciągu koncertów, pisał często dobre utwory, pył wielkie zdobycie u DJ-ów, lubiła go prasa periodyczna plus krytycy - również wbrew tego wszystkiego nie odniósł sukcesu...
Od 1967 r. zaczął wielokrotnie zdarzać się w środku Wielkiej Brytanii, gdzie też spędził większość 1968 r. Po 1967 r. kilkakrotnie w tym miejscu występował, oraz po pewnym czasie jego grupą akompaniującą był zestaw Aynsleya Dunbara. Szybko zdobył opinię znakomitego również charyzmatycznego wykonawcy. Powtórne tournèe nastąpiło do wnętrza 1968 r. plus w środku towarzyszącym mu triu zbytnio perkusją zasiadał John Bonham. Kilkakrotnie pojawił się do wnętrza TV także odbył sesje nagraniowe na rzecz radia. Ukazał się podobnie jego singel, folk-rockowy Long Haired Boy[5], którego producentem był Al Kooper. Singlowi towarzyszył biało-czarny filmik promocyjny. Był to jeden z najlepszych utworów jego autorstwa; był w szeregu przypadków puszczany w środku radiu, proszek świetne recenzje i... nie stał się przebojem ani wewnątrz WB, ani wewnątrz USA.
Rok odtąd ukazuje się jego pozostały album, nagrany do wnętrza Nowym Jorku, THROUGH ROSE COLORED GLASSES. Przez więszość był uważany zbyt rozczarowującą płytę. Był na amen z większym natężeniem popowy od czasu poprzedniego, jak bądź oraz w tym miejscu są wybitnie interesujące również wymyślne aranżacje z instrumentami dętymi, skrzypcami itp. W nagraniu wzięła współpraca olbrzymia stan muzyków studyjnych i, wg Rose'a, żaden z nich nie był do wnętrza stanie zrealizować jego muzycznej wizji. 8 kawałków (na 12) było jego komopozycjami, zaś najlepszym utworem jest bezspornie Angela. Album wykazuje cechy stylu Rose'a: eklektyzm, ambicję, rozmaitość (bez wysiłku przechodził z bluegrassowego utworu na bandżo, w poprzek folk-rock, pop do mocnego rocka). Mogło to egzystować zaletą, aliści okazało się największą jego wadą. Tim Hardin oznacza to Tim Buckley potrafili stopić różnorodne wpływy do wnętrza osobisty niespotykany styl, oraz nagrania Rose'a wykazują niedostatek tożsamości. Było to zresztą przedtem widoczne wobec jego wspaniałym pierwszym albumie.[6].
Artysta powraca do Stanów, gdzie występuje mając u boku gitarzystę Andy'ego Summersa[7]. Dorabiał też wtedy na byt jak czarterowy pilot.
W 1970 r. nagrał do wnętrza studiu Island inny płyta na rzecz firmy Capitol LOVE-A KIND OF HATE STORY. Do pomocy otrzymał znakomitych muzyków, takich jako np. perkusista Clem Cattini lub basista Herbie Flowers. W rezultacie powstał raczej rozproszony album, pokazujący olbrzymie dyspozycja Rose'a, lecz ponadto jego niezdecydowanie oraz niedostatek swojego zdecydowanego stylu. Efekt był w takim przypadku rozczarowujący. Aranżacje dawny raczej chaotyczne oraz wielokrotnie przytłumiały jego prestiżowy mimo to głos. Pięć utworów zostało skomponowanych wskroś Tima także na pewnie najważniejszy z nich to I Know Two People (o rozpadającym się małżeństwie). Świetna była jego edycja Bee Geesów I Gotta Get tudzież Message. Pojawił się ponadto w środku programie brytyjskiej TV Tops of the Pops promując własny singel. Album został szczerze zignorowany do wnętrza Stanach także wykonawca powrócił do swych niepełnoetatowych prac: pilota, muzyka oraz użyczającego swego głosu do reklam.
W 1972 r. nagrał stopniowy krążek TIM ROSE na rzecz Playboy Records. I znów otrzymał znakomitych muzyków. Towarzyszył mu Gary Wright, poprzedni wykonawca grupy Spooky Tooth ze swoim zespołem Wonderwheel, do wnętrza którym na gitarze grał Mick Jones[8]. Płyta znów okazała się niespójna. Bardzo dobre wcześniejszy dwaj kompozycje artysty, instrumentalna You Can't Keep Me również Going Down to Hollywood. Trzy kompozycje Wrighta dotychczasowy rockowymi utworami do wnętrza stylu południowego rocka, słabo zaśpiewanymi na wskroś Rose'a. Natomiast ogromnie odpowiednio zabrzmiała wydanie beatlesowskiego You've Got to Hide Your Love Away wewnątrz stylu Joe Cockera. Album został przyzwoicie przyjęty do wnętrza Stany Zjednoczone aliści jednostka Heffnera nie miała doświadczenia ani dyspozycja marketingowych dodatkowo podobnie ta tafla nie odniosła sukcesu. W 1974 r. płyta ukazał się również do wnętrza Wielkiej Brytanii, wydany wskroś firmę Dawn. Rose udał się wobec tego do WB, gdzie w środku dalszym ciągu był niezwykle zacny w charakterze artysta. Singel You've Got to Hide Your Love Away został wybrany singlem tygodnia na wskroś New Musical Express, twórca puder dobrą prasę, parę bicie ogromnie poprawnie przyjęty pojawił się do wnętrza TV, jednak to guzik nie pomogło również singel, dodatkowo płyta nie zostały w środku ogóle dostrzeżone.
Rose podpisał kontrakt z firmą Atlantic, na rzecz której nagrał wewnątrz Walii wewnątrz 1975 r. sąsiedni płyta THE MUSICIAN. W sesjach wzięli wkład Andy Summers dodatkowo B.J. Cole (pedal steel guitar). Była to lecz nasłabsza tafla artysty. Zrezygnował na niej z rockowych wypadów dodatkowo powstał nijaki soft rockowy krążek z lekkimi wpływami jazzu także muzyki country. Aranżacje wykazywały zupełny pozbawienie jakiegoś zdecydowanego kierunku. Rencenzje dawny niedobre. Był to nasłabszy krążek do wnętrza całej karierze Rose'a.
Muzyk pozostał pewien godzina do wnętrza WB występując, m.in. z Timem Hardinem, tymczasem rewolucja punkowa spowodowała, że Londyn stał się niesłychanie niegościnnym miejscem na rzecz tego typu artystów. Jednak w środku 1977 r. Atlantic urządziło sesję nagraniową na rzecz projektowanego albumu THE GAMBLER, który okazał się przearanżowanym dodatkowo przeprodukowanym produktem, którego przedsiębiorstwo w życiu nie wydała.